فراخوان سومین جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها

فراخوان سومین جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها

آذر ماه ۱۳۹۷

جشنواره‌ی دوسالانه‌ی کوه‌نوشته‌ها با هدفِ تشویقِ تولید و نشر دانش در زمینه‌ی کوه‌نوردی و حفاظت محیط کوهستان، برگزار می‌شود. این جشنواره، یک مسابقه نیست و انتخاب «آثار برگزیده» سپاسگزاری از همه‌ی کسانی است که برای کوه‌نوردی و کوهستان قلم می‌زنند.

بنیاد محمدی‌فر و انجمن کوه‌نوردان ایران پدیدآورندگان نوشتارهای کوه‌نوردی را به فرستادن آثار به دبیرخانه‌ی جشنواره دعوت می‌کنند.

سومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها مانند دوره‌های ۱۳۹۳ و ۹۵ همزمان یا نزدیک به «روز جهانی کوهستان» (۲۱ آذر / ۱۱ دسامبر) برگزار خواهد شد. 

آثاری که در قالب کتاب، مقاله، یادداشت به صورت کاغذی یا در فضای مجازی منتشر شده باشند، می‌توانند به دبیرخانه فرستاده شوند. پدیدآورندگان باید دو نسخه‌ی فیزیکی از آثار خود را با ذکر تاریخ و محل انتشار (در مورد مقاله و یادداشت)، همچنین یک قطعه عکس و شماره‌ی تماس و رایانامه‌ی خود را تا ۱۵ مهر ماه به نشانی زیر بفرستند:

تهران- خیابان انقلاب، جنب لاله‌زار، شماره‌ی ۵۹۰، طبقه‌ی چهارم، واحد ۱۲، دفتر انجمن کوه‌نوردان ایران، کد پستی: ۱۱۴۵۷۷۴۴۵۴ 

کسانی که مایل به دریافت گزارش و گزیده‌ی مقاله‌های دو دوره‌ی پیشین هستند، می‌توانند با نشانی بالا یا شماره تلفن ۶۶۷۱۲۲۴۳– ۰۲۱ تماس بگیرند.

کافه کوه!

لیلی رهنما در وبلاگ مکث خبر از تدارک گردهمایی کوه‌نوردان را می‌دهد، در کافه‌ی محمد تهرانی (بعد از ایستگاه تله سیژ، سمت راست) در آخرین ۵‌شنبه دی ماه، ساعت ۴ بعد از ظهر که ۲۹ دی ۱۳۹۰ خواهد بود.

خیلی فکر جالب و زیبایی است، امیدوارم اگر در سفر نباشم بتونم خودمو برسونم و فرصتی برای دیدن دوستان خوب را از دست ندهم.

........ من اعتقاد دارم که صعود قلم یا شاید صعود وبلاگ نویسان کوهنورد! در جای خود حرکت خوبی بود برای نزدیک ترکردن کوهنویسان و کوهنوردان به یکدیگر،اما این حرکتی است زیبا که سالی یکبار با آن وسعت برگزار شده و امکان بیشتر برگزار کردنش در آن سطح شاید سخت بیاید ، اما می شود قالبهای کوچکتری دید تا چنین حرکاتی تداوم پیدا کند که اثر بخشی بیشتری داشته باشد و ازآن جمله است " کافه کوه"

جائی که در آن بلاگرهای کوهنورد در هر شهر می توانند گردهمایی کوچک و دوستانه ای داشته باشند و نتایج آن را جهت رشد و ارتقاء سطح نگرش دیگر دوستان در وبلاگ های خود منعکس کنند.

پیشنهاد کافه کوه شاید یک پیشنهاد خام و اولیه است، بنابراین دست همه ی دوستان را در راستای غنی تر کردن این پیشنهاد می فشرم و امیدوارم با همراهی و یاری و مساعدت شما بشود به ارتقا سطح دانسته های کوه و نزدیک کردن قلبها به یکدیگرو ارتقا دانش نوشتاری و گفتگوی بهتر گام های بیشتری برداشته شود.

و برای اولین قدم "کافه محمد تهرانی" یعنی همان جائی که این ایده در آن کلید خورد" اولین کافه کوه" خواهد بود، تا چنانچه در مورد زمان یا مکان آن تغییری لازم شود در همان دیدار توسط همگان نظر سنجی گردد، بنابراین قرارمان:

"آخرین پنجشنبه دی ماه ساعت چهار بعد از ظهر در کافه کوه",,,,,,,,,,,,,,,

مطلب کامل را اینجا بخوانید

چه خوب است که نعمت اخضری می‌نویسد!

نمی‌دانم دلیل اینکه بسیاری از کوه‌نوردان در نوشتن و مستند سازی فعالیت‌ها و تجربه‌های خود کوتاهی می‌کنند چیست؟

تنبلی؟

کمبود روحیه‌ی مشارکت‌جو؟

بی‌اعتقادی به اثربخشی این میراث معنوی؟

و یا هر دلیل دیگری که شما می‌پندارید

به دلیل همین کوتاهی کردن‌ها بخش مهمی از تاریخ کوه‌نوردی ایران و بسیاری فعالیت‌های شاخص هنوز ناگفته و ناآشکارند، زیادند کسانی که شرح کارهایش را دیگران نوشته و ثبت کرده‌اند.

عکس قدیمی از نعمت اخضری

از وبلاگ کوهستان - محمد حسن نجاریان

در بین پیش‌کسوتان کوه‌نوردی جلیل کتیبه‌ای بیش از دیگران و تا آخرین روزهای زندگی هم‌چنان می‌نوشت و می‌خواند، محمود اجل را باید نام برد که یک‌سره می‌نوشت و می‌سرود و تصویرگری می‌کرد.

نعمت اخضری از پیش‌کسوتان کوه‌نوردی ایران در وبلاگ akhzari.blogfa.com می‌نویسد و چه خوب که می‌نویسد.

از یاد نبریم محمد باقر عیوضی را که او هم می‌نویسد http://bagher-eivazi.com و چه خوب که او هم می‌نویسد

پ ن

از فواد عزیز ممنونم که در باره‌ی نعمت اخضری نوشت!

الیزابث هاولی

الیزابث هاولی (متولد ۹ نوامبر ۱۹۲۳ در شیکاگو، ایلینویز) زنی آمریکایی است که پیش از این خبرنگار بود و اکنون واقعه‌نگار اکسپدیشن‌های هیمالیا است.

خانم هاولی در آپارتمان محل زندگی اش - این یکی از آخرین عکس‌های خانم هاولی است که به‌وسیله‌ی پروانه‌ کاظمی در پاییز امسال - ۱۳۹۰ - ۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ و پس از صعود به قله‌ی آمادابلام گرفته شده است.

او در سپتامبر ۱۹۶۰ به نپال سفر کرد و هرگز آن‌جا را ترک نکرد. با وجود این‌که هاولی در عمرش کوه‌نوردی نکرده است، اما در طول بیش از چهار دهه به شناخته شده‌ترین واقعه‌نگار صعودهای هیمالیا یدل شده است. او به دلیل ثبت دقیق و کامل رکوردها، مورد احترام جامعه‌ی جهانی کوه‌نوردی است. کوه‌نوردانی که به قله‌های هیمالیا در نپال صعود می‌کنند باید پس از فرود با خانم هاولی و یا دست‌یارانش گفت‌و‌گو کنند تا درستی صعود آن‌ها مورد تایید قرار گرفته و به جهانیان اعلام شود.

او در دانشگاه میشیگان در رشته‌ی تاریخ تحصیل کرد و به عنوان دست‌یار دپارتمان تاریخ در همان دانشگاه استخدام شد. او هرگز ازدواج نکرد. کار روزنامه‌نگاری او در سال ۱۹۴۶ در مجله‌ی Fortune آغاز شد، کاری که آمیزه‌ای از گزارش و پژوهش بود و او را به سفرهای بی‌شماری برد. او در سال ۱۹۵۷ از کار در این مجله استعفا داد تا بیش‌تر سفر کند، او سفرهای زیادی را با ترن و اتوبوس ترتیب داد و به اروپای شرقی و اتحاد شوروی (۱۹۵۷)، خاورمیانه (ترکیه، اسراییل، چندتا از کشورهای عربی و ایران در ۱۹۵۸) و جنوب آسیا از جمله نپال رفت. او چند کار نادایم در نیویورک گرفت تا خرج سفرهایش را به‌دست آورد و در سپتامبر ۱۹۶۰ آمریکا را بار دیگر ترک کرد و به نپال رفت، اقامت آن‌جا را گرفت و در کاتماندو، نپال ساکن شد، جایی که تا کنون در آن می‌زید.

از همان روزها به عنوان خبرنگار پاره‌وقت جاوید مجله‌ی تایم در نپال برگزیده شد. پس از آن در ۱۹۶۲ خبرنگار قراردادی آژانس خبری رویترز شد. زمانی که برای رویترز کار می‌کرد، دریافت که مهم‌ترین خبرهای منطقه مربوط به فعالیت‌های کوه‌نوردی است و شروع کرد به ملاقات هر اکسپدیشن‌ که برای کوه‌نوردی به نپال می‌آمدند و زمانی که مرزهای تبت به روی کوه‌نوردان باز شد، او توانست آن‌هایی را که با هدف صعود به بخش‌های شمالی هیمالیا می‌امدند نیز ملاقات کند، او خود هرگز کوهی را صعود نکرد، ولی علاقه و کشش عمیقی به کوه‌نوردی پیدا کرد، او با بسیاری کوه‌نوردان خبره و نامی که برای هیمالیای نپال آمده بودند آشنا شد، سی و پنج سال بعد، او هم‌چنان با همه‌ی تیم‌ها دیدار می‌کند، او اکنون متخصص خبرهای کوه‌نوردی برای رویترز است و به صورت منظم گزارش‌هایی را به مجله‌ها و بولتن‌های کوه‌نوردی در ۹ کشور جهان می‌فرستد.

در ۱۹۹۴، کلوب‌آلپاین آمریکا که الیزابث عضو افتخاری آن است، جایزه‌ی ادبی خود را به او اهدا کرد، جایزه‌ای که AAC به کسانی که در طول سال‌ها به کوه‌نویسی پرداخته‌اند، می‌دهد.

در کنار گزارش‌گری، او مسوولیت‌های دیگری هم در نپال داشته است، او افسر اجرایی سازمانی است که سر ادموند هیلاری برای پشتیبانی فعالیت‌های بهداشتی، آموزشی و فرهنگی در منطقه‌ی کوه اورست ایجاد کرد. او هم‌چنین، اگرچه آمریکایی است، کنسول افتخاری زلاندنو است، او مشاور گروه شرکت‌های سفرهای ماجراجویانه کوه‌نوردی در نپال است.

منابع:

ویکی پدیا انگلیسی

http://www.king-albert-foundation.ch/html/winners/98/hawley_bi.html

ویکی پاکوب